دریافت کد گوشه نما

دل آباد :: رسانه اهل دل

دل آباد، رسانه بی دل هایی ست که در به در، در پی دلدار اند.
خانه | اخبار | پیامک | کتاب | جزوه | اپلیکیشن | فیلم | صوت | ختم قرآن | عکس | گوشه‌نما | آرشیو | پیوندها | وبلاگ‌ها | همدلی در دل‌آباد
درباره ما | تماس با ما


امروز
یکی دیگر از روزهای خوب خداست


خودزنی،به سبک مُبصر جنگ نرم!


| ارسال در «دل‌نوشت» توسط سید محمد رضی زاده .. ، در ساعت ۰۲:۰۰ روز شنبه ۰۶ خرداد ۹۱ |


خودزنی به سبک مبصر جنگ نرم

راه می افتم تا وضو خانه. این نوشته بی وضو، به درد نقل در محفل تخمه شکستن هم نمی خورد، چه رسد به اینکه برای رضای خدا باشد. هنوز آویزه گوشمان است، اینکه «هرگز جز برای خدا کاری مکن». پس وضو می سازم و می نشینم پشت لپ تاپم. بسم الله الرحمن الرحیم. قسم به موس، قسم به کیبورد. و قسم به سطر هایی که تایپ می شوند. دیروز خیلی گذری در این فضای خطری، گذرم افتاد حوالی سایت بهشت زهرا. بعد از این همه مدت مدید خیلی دلم می خواست یکبار هم که شده سری به قطعه بیست و شش سایت بهشت زهرا بزنم. اما هر چه گشتم خبری از آن قطعه نبود که نبود. موس را بین قطعه های مجازی می چرخواندم، غلطلکش را بالا و پایین می دادم تا مگر اثری پیدا شود از آن. حتی قطعه 62 را پیدا کردم، اما همچنان خبری از قطعه 26 نبود. چشمم به پلاک 26 افتاد، اما به قطعه 26 نه. 

 

«قطعه گم شده ای از پر پرواز کم است». اصلا نکند آدرس را اشتباهی وارد کرده ام، نکند اشتباهی جای سایت حسین قدیانی رفته ام سایت انتشارات قدیانی! نکند اینجا «قطعه شصت و دو» است؟ اصلا یکی به من بگوید که مزار پلارک کجاست تا من پلاک 26 را نشانتان بدهم. ایها الناس! کسی می داند چه بلایی سر این قطعه آمده؟ باز از روی ناچاری می روم سراغ پلاک 26، شاید رد پایی پیدا کنم از آن قطعه گمشده ام. وارد شده ام، اما این که مععلوم است قطعه 26 نیست. اصلا مرام این کجا؟ معرفت آن با مرام کجا؟ او که حسین ترین قدیانی دنیا بود کجا و این که قدیانی ترین حسین دنیاست کجا! حسینی که من می شناختم، روزگاری چه برو بیایی داشت. سنگر مجازی اش چه شور و نوایی و چه کامنت ها و چه بازدید کننده هایی داشت. او که حتی از آشنا فحش می خورد و بسم الله می گفت و با سینه پر سکینه اش با رفتاری مثال زدنی، ادب را در جملات دلنوشته هایش برای همه تقطیع می کرد. نمی دانم کجا باید دنبالش باید گشت تا پیدایش کرد؟ پس چه باید بکنم؟ شاید باید نامش را به ستاد گم‌شدگان بدهم تا مگر رنگ قالبش یا رد آی پی اش را از پستوی شمارشگر کنعانی این مجاز آباد حس کنم.

 

در مسلک ما نیات را کیلو و قدم ها را متر نمی کنند، اما چه شد که آمار بازدیدکننده های اسوه حسنه بچه حزب اللی ها در فضای مجازی، از شانزده هزار بازدید در شبانه روز به دو هزار بازدید رسید؟ چه شد که هزار و چند صد کامنت هر دلنوشته به پنجاه یا شصت یا نهایت صد یا دویست کامنت رسید؟ چه کسی پای این همه بچه بسیجی - که به حسین قصه ما، از «داداش حسین بچه بسیجی ها» کمتر نمی گفتند - نشست تا عطای قطعه 26 را به لقایش ببخشند؟ همان بچه ها که صدا سیما را به آنها منتسب می کردند و تمام تریبون ها را به حنجره شان می چسباندند و لمپن می خواندند و برچسب مزدور و وحشی و چماق بدست و جیره خور و حقوق بگیر و... به وجود مبارکشان می چسباندند؛ اما دریغ از اینکه تریبونی هر چند کوچک و کم صدا داشته باشند.

 

هنوز یادم نرفته اشک هایی که با خط به خط کتاب 10:09 ریختم. آنجا که ناگفتنی های دل پاک بچه حزب اللهی ها را به زبانی رسا و گویا از حنجره ای که یادگار پدر بود فریاد می شد. هنوز یادم نرفته آنجا که بحث های سیاسی مان بی سرانجام و نیمه تمام می ماند، برای آنکه حقیقت روشن و حجت تمام شود، کتابی را معرفی می کردم که به شعله شمع روشنگرش خیلی ها را پای آن دلنوشته ها جمع کرد. چقدر حنجره ام از فرط فریاد گرفت، در آن ایام که «قطعه» ها یکی پس از دیگری در مقابل چشمان مادران شهید داده فیلتر شدند. بس که بر سر بی سر و سامانی این ستاد ساماندهی و آن قوه مقوایی، داد کشیدم که آخر به چه قیمتی؟ بأی ذنبٍ و به چه جرمی؟ و چه متن ها که در حمایت از جناب اسوه ننوشتم. و چه حرف ها که در جمع های مخالف و موافق در تأیید او نگفتم. اما چه شد که امشب برخلاف آن شب و روز ها، جای آن چند دلنوشته ای که دنبال بهانه می گشتم تا بگذارم در لابلای دلنوشته هایم و جای حمایت باید اینگونه من باب گلایه از جملاتی خبر بدهم که هیچ خوش نداشتم که روزی نثار افسر! های این عرصه بی در و پیکر و بی پدر و مادر کنم. به یکباره چه شد و چه آمد بر سر آن کس که نماد بصیرت بود در فضای سایبر. حرمت این قطعه چرا هتک شد؟ قداست این بهشت، چرا به ضرب استهزاء اربن اربا شد؟ چرا دیگر از این قطعه بهشت، بوی مزار پلارک نیامد؟ چرا دیگر بر سر سنگ مزار مجازی پدری که در ستون یسار در قطعه 26 ردیف 63 شماره 44 آرمیده، مورچه ها سمفونی نگرفتند؟

 

چرا خودمان را گول می زنیم؟ قطعه ای که یک روز پازل بهشت را تکمیل می کرد، دیگر قطعه ای از بهشت نیست و مدت هاست که دیگر در آن خبری از خون‌نوشت نیست. بوی جوهر روزمرگی قلم و طعم خوشمزگی روزافزون کلمات به خود گرفته است. آنجا که با هر دلنوشته، خون پدر فرش فحاشی ها و حنجره پدر رسانه هتاکی ها و وصیت نامه پدر دست مایه استهزاء های پسر می شود. براستی چه کسی به ما اجازه داد که به اسم انقلابی بودن، اغیار را هر چه که و از هر قماشی که باشند، ضد انقلاب بخوانیم و هر طور که دلمان خواست بر اندیشه شان که هیچ، که بر شخصیت شان بتازیم و آن وقت به بصیرتمان نمره بیست بدهیم؟ و پذیرای در فشانی های افزوده مخاطبان پای کامنت ها بمانیم؟ چه کسی این مجوز را برای ما صادر کرد آقای اسوه بصیرت؟! کدام مرجع تقلید است که مجوز فحش «کش دار» به ما بدهد؟ چه کسی فحش رکیک را در زبان سعید تاجیک، و در منظر حسینِ قصه ما حلال کرد؟ و بدتر از آن را هم به هر کس و ناکسی روا دانست؟ کدام کبک است که مثل ما سرش تا یک وجب زیر برف باشد؟ کدام سبک است که از مکتب شیعه علوی برای دوستان بگوید و از فحاشی برای دشمنان مدد بجوید؟

 

وقتی هزاران جوالدوز به هر که می خواهیم می زنیم، چرا تحمل خوردن یک سوزن به خودمان را نداریم؟ این بود معنی «که آشنا سخن آشنا نگه دارد؟؟» سرت سلامت ای افسر جنگ نرم. دل چه کسی را هم خوش کرده ایم به حضور «پر شور» مان در این عرصه جنگ نرم. و صد البته تنها خدا می داند که حکمت شوری اش چیزی نیست جز از بارش چشمه ی اشک های شبانه ماه. مگر نه این است که «من از بیگانگان هرگز ننالم»، ذکر علی الدّوام این روزهای لبهای اوست، پیش حضرت دوست؟ از شما که پنهان نیست؛ از خیابان «انقلاب» تا «فلسطین» و «ولی عصر»، خیلی ها بین راه پیاده شده اند. اتفاقن کم آدم هایی هم نبودند. روزگاری برای خودشان کسی بودند. چه تلفات سنگینی که در این جاده به ظاهر مسطح و خط کشی شده اما پر پیچ و خم ندادیم. اما بگذار بگویم که برخلاف ظاهر فریبنده این خیابان، چه ایستگاه های پر خطری که در جای جای آن نیست. چه پلیس هایی که مجری برقراری نظم در این مسیر بودند، ولی به رشوه ای بی‌راه و به لغزشی کوتاه، تا اعماق دره نابودی رفتند و اثری حتی از جسدشان نماند تا که کسی، نفسی بر جنازه شان فاتحه بخواند.

 

ایراد ما این است که افراد را همان گونه که هستند و همانقدر که مقدورند نمی پذیریم. اشکال شخصیتی ما این است که دنبال بت هستم. اگر بتی هم نباشد، می سازیم. ما بت سازان خوبی هستم، خیلی هنرمندانه بت می سازیم و بتمان، وقتی آنی هست که خودش می خواهد و آنی نیست که ما می خواهیم؛ خیلی زود، از عرشی که منزلگاهش کرده ایم، با سر فرود می آید و متلاشی می شود. ما گرگ بیابان دیده شاید نباشیم، اما آدم دنیا دیده ایم. ما با هیچکس صنمی نداریم و با احدی عقد اخوت نبسته ایم. سال هشتاد و اشک سال آزمون و خطای ما بود. دیگر سر رسیده آن دوران که مردم آزاده این کشور، اسیر نام ها و درگیر مصایق شوند. برای ما انقلاب، عزیز تر از افراد انقلابی ست. حالا آن فرد می خواهد منتظری باشد یا هاشمی، بهشتی باشد یا باهنر، شریعتمداری باشد یا دژاکام، قدیانی باشد یا نوری زاد. فلانی باشد یا فلانی.

 

بصیرتمان که تاب برنداشته. ما درست است که در روزگار فتنه، مثل خیلی ها آجر به سرمان نخورده، اما هر روز و شب، در کوچه پس کوچه خیابان های حقیقی و مجازی، سهمیه خونِ دل را به جگرمان می چشانند. آن هم نه با قطره چکان، یکبار با قیف و بار دیگر به ضرب قلاف. و سیلی خوریم، سر سفره ای که جرم نشستن پای آن، عشق به سید علی ست. ما هنوز هم از ته مانده های سهم الارثمان، به جرم دفاع از ولایت، بین در و دیوار مظلومیت ناله یا مهدی ادرکنی «عجل الله» سر می دهیم. ما بصیرتی که از نشان چفیه آقا گرفته ایم را، از راه پیپِ «پپ» به «هوا»ی نفسانیت دود نمی کنیم. ما در فتنه سیلی نخوردیم که برای الکس دل پیرو کلاه از سر برداریم. ما آن روزها خون دل نخوردیم که این روزها در فست فود عقاب آسیا، فالوده روشنفکری بخوریم.

 

کاش اگر لباس هامان عوض می شود –حتی جین اگر می پوشیم-  مراممان عوض نشود و فقط لباس دین نپوشیم. کاش اگر عینکمان کائوچویی می شود و دور موضوعات مختلف، قابی سیاه از جنس بدبینی می گیریم؛ مسائل را از پشت عینک استهزاء نبینیم. کاش اگر ماشینمان عوض می شود و عقده تفریحمان در دربند سر باز می کند، تابلوهای جاده را عوضی نبینیم و حق را در دوراهی دوربرگردان و صراط مستقیم، به دوربرگردانی ندهیم که مخصوص آنهاست که سرگردانند. «رطب خورده منع رطب کی کند»؟ کاش اگر هایده هم گوش می کنیم، با چوب شریعت، هایده شنوایان را مذمت نکنیم. کاش اگر مستی لحظه های ناخوشی و سرخوشی هامان را از نوای مهستی وام می گیریم، برچسپ رذالت و پستی را، دستی دستی به شخص بغل‌دستی نزنیم. کاش اگر روزی مداد نوشتنمان خودکار می شود و گاهی غلط می نویسیم، به غلط نوشتن عادت نکنیم.

 

 مضاف:

 

تا زنده ام نخواهم گذاشت که قهر و عتاب و بد فهمی و کج فهمی عده ای، درجه خلوص و عیار طلای نیت نوشته هایم را مس کند.

 

 تکمله:

 

اینها را برای تسویه حساب شخصی ننوشته ام. نیامدم از آن روز بگویم که دو هفته یک دانشگاه مچل شدند برای اینکه جنابعالی همه را سر کار بگذارید و از روی بی تعارفی شب همایش بگویید که نمی آیید. نه والله. من از تمام این هایی که سنگ مهر تو را بر سینه می زنند بر تو عاشق ترم. صدای عشق فریاد نیست، عشق به سکوت نزدیک تر است تا فریاد. اگر نبود علاقه ام به شما که حالا اینجا نبودم و نام مجازی ام را پای کامنت نمی گذاشتم و البته اگر اجازه می دادید آدرسم را هم گذاشته بودم که اگر حرفی هم شما و هم خوانندگانتان دارید و دارند، بیایند آنجا به خودم بزنند، نه اینکه مدام بر طبل پر سر و صدای غیبت بکوبند. افسوس که ناشکریم. افسوس که همیشه قدر چیزهایی که داریم را نمی دانیم. افسوس که بیش از آنکه دنبال عیب بینانمان باشیم، دنبال سناگویانمان هستیم. افسوس که اجازه نمی دهیم قبل از اینکه از دشمن بار دیگر سیلی بخوریم، عیب یکدیگر را به هم متذکر شویم.

 

 حاشیه:

 

کامنت ارسالی این حقیر برای «قطعه بیست و شیش» ارسال شد، اما به قدر یک کلمه هم از جانب جناب قدیانی پاسخی برای آن نوشته نشد:

 

و برای دفاع از قطعه ۲۶، خوب است خون پدر را فرش فحاشی ها و حنجره پدر را رسانه هتاکی ها و وصیت نامه پدر را دست مایه استهزاء های پسر و دوستان پسر کرد! و برای بیماری بی بصیرتی، خوب تر است که آمپول های افزایش بصیرت را از دکان قطعه ۲۶ خریداری کرد. چه شاخص شخیصی شده اید برای انقلاب اسلامی. روی «یاسر» را سفید کرده اید با روشنگری هایتان. اگر به ستون یسار و یمینتان بر نخورد؛ چه ستون قطور و کلفتی شده این ستون خیمه بصیرتتان در عرصه جنگ نرم. چه بصیرتی از سطر به سطر دلنوشته هایتان پمپاژ می شود. چقدر دِبی ِ تقوا در دهانه رود بهشت و در هنگام ورود به خون نوشت تان بالاست. اما تا کی می شود برای هر موضوع و پیش آمد، سخره نوشتی کنار گذاشت؟

 

تا کی می شود نشست و دیده دوخت به هنر انشاء نوشتن و به رُخ معلم انشای سال های دور کشیدن شما و لب بستن و دم برنیاوردن ما؟ تا کی می شود وصیت نامه پدر را علم کرد و در زیر علمش، به قول شخصتان:{این اباطیل} را به خورد امت حزب الله داد؟ و علیکم بالادب و علیکم بالتدبیر! تا آنجا که یادمان هست، یگانه قانون مصوب قانون اساسی تان که – در پای وصیتنامه پدرتان- به جوهر ِخون، مُهر خورده، ولایت فقیه است. کجا ولی فقیه از نوشته ها و نگرش ها و استهزاء شما راضی ست، همانجا که فضا را به گونه ای متشنج کردید که پای درس خارجش، از قِبل بصیرت روزافزونتان اسم «وبلاگ» دو بار به دهان رهبر افتاد؟ و در جملاتی، عدم رضایتش را از ادامه این رویه نادرست در فضای رسانه ای و مجازی را نشان داد.

 

حواست به تقواست، یا به جنس مقوای جلد چاپ جدید کتابت؟ چه زود یادت رفته پیام ماه را به تمام آنها که در مطبوعات و وبلاگ ها می نویسند و حرف می زنند. مگر چه می دید و از می رنجید و از چه می گفت جز از اغراق در بیان زخم و یک داغ. از بی تقوایی در قلم فرسایی و از بی انصافی در حرافی و از ظلم اهل قلم به افراد ِ هر چقدر اهل عمل. از هتک حرمت افراد امت در حضور ملت. از قی کردن ادب در حضور مخاطب… راستی؛ اگر مخاطبش فرنود نبود، پس که بود؟ حالا باز بیایید از امروز، روز شمار بگذارید برای گذشتن از ۳,۰۰۰,۰۰۰ بازدید وبلاگ! کجا رقم نشانگر آمارگیر وبگذر نشانه ظفر در این جنگ پر خطر است؟ بهشتی که به قیمت خون پدر خریده بودید را چه آسان، از روی بی تقوایی جهنم کردید. این بوی متعفن مدت هاست که از این نوشته ها برخاسته، چرا خودمان را گول می زنیم؟ اینجا دیگر قطعه ای از بهشت نیست؛ و مدت هاست که دیگر، خبری از خون‌نوشت نیست. اینجا بوی جوهر روزمرگی قلم و طعم خوشمزگی روزافزون کلمات به خود گرفته است.

 

کجایی عمار، که یادت بخیر! من به آمار گوگل مشکوکم، این فضا، اگر پر از عمار است. پس چرا ولیّ ما بی یار است؟ نمی توان پیرو علی بود و جلوتر از ولی حرکت کرد. نمی توان خود را عمار نامید اما، در طی مسیر عشق، بیمار رفت. عمارهایی که در دام هوی و هوسِ عمرو عاص های نفسانی هستند! آه، که پایان تمام تندروی ها در بالا رفتن، با کله زمین خوردن است. سقوط، پایان ناخوشایند شاهنامه افراط است. جلوتر از ولی بودن آنجا رواست که باید تیرها را به جان خرید، تا نماز بپا داشته شود. نه اینکه آنقدر از ولی جلوتر و دورتر باشیم که وقت رسیدن به دو راهی ها، ندانسته راه ضلالت را انتخاب کنیم. وقتی «علی» اهل ناسزا و هتاکی نیست، «عمار» هم نیست. پس عمارنام ها هم نباید باشند. اگر شیعه علی و پیرو ولی هستند. در منطق ما آنقدر حقیقت هست که نیازی حتی به تمسخر و استهزاء دشمن هم نداریم. اما با «۱۳۸۸» تا دل نوشته، خود را بالای خاکریز جنگ دیدن اشتباه محضی است. کما اینکه کم نبود آنها که اسلحه به دست، تا سنگر فرمانده دشمن رفتند اما، در راه برگشت ماشه نامه ها را به سمت فرمانده خود چکاندند. این غزوه «خندق» بردار نیست. بر این شمشیر سرخ ناطق غره مشو. در صفین، «عمار» بودن سخت است اما، در کربلا «مختار» بودن شرط است. «مختار» شدن بعد از عاشورا، کمر تل زینبیه را راست نخواهد کرد.

 

«عمرو» شدن چه آسان «عمار» شدن چه سخت است! عمار شدن و عمار ماندن، راه پر بلایی ست در مسیر کربلا. کافی ست کلاه «عین» را از سرت بردارند، آنوقت همچون «افعی» ها نیشو می شوی و بجای «عمار»، نقش «مار» را ایفا خواهی کرد. تا یادم نرفته این را هم بگویم، که من از ستاد انتخاباتی شیخ نیامده ام! هیچ دستبند سبزی هم به مچ دستم نبسته ام. از قالی‌باف ریالی پول نستانده و از لاریجانی وعده سر خرمن نگرفته ام. اگر بیشتر از شما از چشم اسفندیار محمود بیذار نباشم، کمتر نیستم! حالا به سینه چاک ها، به دیوونه ها، به دیوونه داداشی، به سید احمد، به آذرخش، به سلاله ۹ دی، به پسندیده، به چشم انتظار، به یابو سوار ها، به ریش توپی ها، به بچه های کوچه فلافلی ها به فلانی و فلانی بگو؛ که خون خود را پای این کامنت، کثیف نکنند. آخر من از لینکی از فیسبوک و بالاترین به خدمت بهشت ویران و خون نوشتِ لخته شده ات که نیامدم. نه، اشتباه نکن! من هم مستأجر نیستم. خانه من هم بیت رهبری ست. من هم یتیم نیستم، بابای من هم خامنه ای ست.

 

آمدم سیلی این کلمات درشت را به گونه نفسانیتتان بزنم، قبل از آنکه از این بی تقوایی ها، دست حرامیان و نامحرمان در حوالی کف العباس، چند قدم آن طرف تر از خیمة العباس، صورت رهبرم را سرخ کند. صورت کسی که سنگ عماریت را بیشتر از دیگران در اسلامیت این جمهوریت به سینه می زند سرخ شود بهتر است از آنکه، ماه را با چهره ای سرخ، در روز های سخت و سرد زمستان، بر سر مزار سید مرتضا -در موسم چندمین نامه عمار سال های نه چندان دور- ببینیم.

نظرات تأیید شده: (۰)                                   واکنش‌ها : موافقین ۰ مخالفین ۰

بصیرت

حسین قدیانی

جنگ نرم

قطعه 26

حضرت ماه

فتنه

بهشت زهرا

جنگ

عمار

نظرات  (۰)

ارسال دل‌گویه ها:

بدیهی است که همه دیدگاه‌های شما خوانده شده و برای انتشارشان، ملاک‌ها و معیارهایی لحاظ می شود؛ بنابراین، برای درج دیدگاه خود، رعایت برخی چهارچوب‌های اخلاقی ضروری است:

- لطفاً دیدگاه خود را به زبان فارسی بنویسید، پیام های غیر فارسی منتشر نخواهد شد.
- پیام هایی که حاوی توهین، تهمت یا افترا، نسبت به اشخاص حقیقی و حقوقی باشد منتشر نخواهد شد.
- از ارسال دیدگاه های تبلیغاتی و یا حاوی لینک، خودداری کنید، پیام های نامرتبط با متن، تأیید نمی شوند.
- لطفاً دیدگاه‌تان تا حد امکان مربوط به همین نوشته باشد، در غیر اینصورت می‌توانید از قسمت تماس با ما استفاده نمایید.

بلاگرهای بیان لطفا برای ارسال نظر و یا رأی‌دهی به مطالب روی گزینه «وارد شوید» در کادر پایین کلیک کنید تا مجبور نشوید نام و آدرستان را مجددا بصورت دستی وارد کنید.

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی